donderdag 8 september 2016

Time-management

De eerste schoolweek hebben we overleefd. De wekker om 6u, de eerste pot koffie van de dag, de boterhamdozen, koekjesdozen, fruitdozen en drinkflessen vullen. De voetbaltrainingen, de zwemlessen, de scouts. Stilletjesaan komt alles weer op gang. Ik vind het nog altijd jammer dat het september is. Ik mis de vakantie, ik mis dat onbezorgde, stressloze gevoel. En hoe zeer we dat ook proberen te behouden, dat gevoel van alles kan, niets moet, het lukt nooit. De verantwoordelijkheid om overal op tijd te komen, niets te vergeten, de kinderen op tijd in bad en bed te krijgen, een deftige maaltijd op tafel te toveren, het vraagt organisatietalent en vooral veel energie. Elke dag die trein weer op gang krijgen, het is soms echt wat veel.
Daarbovenop start ik vanaf maandag met een opleiding patroontekenen. Daar kijk ik enorm naar uit, te meer omdat het de komende weken de enige tijd zijn die ik voor mezelf heb. Vanaf maandag ruil ik mijn collega's namelijk in voor verfpotten, afplaktape, verfrollen, ladders en stellingen. Tijd om te naaien, patronen over te tekenen, stofjes te kiezen, dat zal er niet zijn. Ik heb er lange tijd tegenop gezien, maar nu, nu wil ik er in vliegen. Een mooie thuis maken voor mijn Kotkedeikes, dat zal me ook heel veel voldoening geven. (Ik kom hier ongetwijfeld zeker op terug zodra ik de laatste verfborstel heb uitgewassen). Ik zal dan misschien anders piepen, maar nu, nu zit het nog goed in het kopke, en das al het halve werk!
Nu ik dit alles herlees zou ik misschien beter eens informeren over een cursus time-management...

donderdag 1 september 2016

First day of school

Neen, ik ben niet content dat de vakantie gedaan is. Neen ik vind het niet leuk dat ze weer mogen aanzetten. Neen ik heb niet meer tijd voor mezelf nu ze weer worden opgevangen door de juf. Neen ik vind het niet leuk ze weer vroeger te moeten wakker maken. Neen ik vind de brooddozen vullen niet leuk. Neen, ook al zijn ze mega enthousiast, ik vind het niet leuker ze te moeten wegbrengen. Neen, ik ben niet de mama die haar kinderen niet kan loslaten, ik vind het gewoon zalig dat mijn kleine mannekens bij me zijn, en ik vind het leuk om activiteiten te doen met hen, te lachen met hen, bij hen te zijn! En hoe je het ook draait of keert, eens de school, de voetbal, de zwemles, de scouts, de weet ik veel wat er weer is, dan hebben we te weinig tijd voor elkaar.

En daarom post ik deze foto...omdat ik deze veel leuker vind dat die foto met zijn boekentas! Né



woensdag 31 augustus 2016

back to school

Een boekentas maakte ik dit keer niet zelf. Ervaring leert me dat deze meestal het einde van het schooljaar niet halen. Ook al kriebelde het en vind ik de home made ones vaak veel mooier!

De kleinste kotkedei start morgen in de lagere school. Het eerste leerjaar en hij heeft er zin in. De lijst met spulletjes die ze nodig hebben is zeer beperkt, maar de 'zwemzak' prijkte ertussen. Zoals steeds wachtte ik tot de laatste moment om er aan te beginnen, maar hij raakte tijdig af.

Het patroon komt uit de Zo Geknipt, de stoffen en fournituren uit de stoffenkamer. De binnenkant maakte ik in een waterdicht stofje zodat zijn niet uitgewrongen zwembroek de boel niet al te veel naar de vaantjes helpt.

My week as al single (mom)

Daar meneer Kotkedei besloot om Italië onveilig te gaan maken met 22 van zijn koersvrienden, was ik veroordeeld tot een week single (mom). Een hittegolf, 3 kinderen, verfwerken, ik heb het allemaal overleefd...

Op zondag vertrok meneer Kotkedei. Om eerlijk te zijn, ik was daar niet zo happy om, maar het is wat het is.

Dag 1:

Omdat er thuis ook nog heel wat werken moeten gebeuren besloot ik mijn week daar alvast mee te starten. De verfrollen werden bovengehaald en ik ging aan de slag. Gelukkig heb ik 3 fantastische zonen die goed weten dat ze mij dan een beetje moeten sparen en dan het dan moeten doen met wat minder aandacht.

 Later die dag beloond ik mijn inspanning met een lekker aperitiefje bij mijn ouders

 en beloonde ik mijn kinderen door met hen op zoek te gaan naar Dory.



Dag 2:
Alle verfwerken vragen 2de en soms 3de lagen. Ik plukte de dag, sprong om 7u op mijn ladder en tegen de middag was ik klaar. Alles opruimen, uitwassen en wegzetten en ik kon mijn aandacht weer richten op mijn bloedjes. Ik maakte verse hamburgers met een lekker slaatje erbij. De komkommers werden gebruikt waarvoor ze goed waren...

In de namiddag leerde ik mijn zoon eindelijk rechtblijven op zijn space scooter. De kilometers die ik sindsdien naast hem heb gelopen komen ten goede aan mijn conditie denk ik maar.


Dag 3:
Naar jaarlijkse gewoonte ga ik op het einde van de zomervakantie een dagje naar een pretpark. Dit jaar kozen we De Efteling. Het feit dat we een dikke drie uur in de auto hebben gezeten, urenlang moesten aanschuiven bij 35° en we eigenlijk veel te veel betaalden om 4 attracties te doen kon de pret niet deren. Het was lachen, de hele dag door, plezier maken, ongezond eten, en lekker moe worden. Zalige dag!

Dag 4:
Beetje bij beetje start het gewone leven zich weer op. Zwemlessen, voetbaltraining, ze staan weer allemaal op de agenda. Op dag 4 namen we allemaal een verfrissende duik in het zwembad, terwijl mini-kotkedei zijn brevet haalde van 25 meter. Aansluitend reden we door naar de voetbaltraining waar de puber Kotkedei zich kon uitleven. Trainen bij 35°, het is afzien! Zowel voor de sportman als voor de toeschouwer.
De avond bracht verkoeling en gezien ik de slaap niet kon vatten genoot ik van een prachtige sterrenhemel met een goed boek, muggenmelk en een heerlijk koele rosé. Ik zocht pas tegen 3u00 mijn bed op. (Slechte beslissing)


Dag 5:
Een nieuwe dag met zomerse temperaturen bood zich aan. Het zwembadje werd bovengehaald en de rest van de dag vertoefden we thuis.
Ikzelf had een verplichting in de voormiddag en besloot nog wat verfwerken te doen in de namiddag. De kinderen genoten van wat rust in eigen huis, verkoelden zich in het zwembad, maakten plezier. We besloten de barbeque boven te halen. Een uitdaging voor me, want das de taak van meneer Kotkedei. Na een trage start toverde ik toch mooi gebakken vlees op tafel. Dikke pluim voor mezelf.

Die avond bleven we opnieuw lekker lang in de tuin en stookten we ons eigenste privé vuurtje. Later die avond sliepen de oudste jongens in de zetel, daar droomden ze al jaren van :-) ;-)

Dag 6:
De dag dat mama moest gaan werken en de kroost werd opgevangen door de meme en de pepe. Ik dacht dat ik enorm zou genieten van een dagje weg van hen, maar niets is minder waar. Ik miste hen al snel en worstelde me door de dag. Die avond stond er nog een voetbaltraining op de agenda, maar eens thuis was het tijd voor een aperitief en een tweede kampvuurtje.


Dag 7:
Vandaag stond er indoor karting op de agenda. Wij richting E-kart bij ons in Gent. Jammer genoeg was er maar weinig volk waardoor er niet veel sprake was van een race, maar we lieten het niet aan ons hart komen.


En even later kreeg ik heel leuk nieuws...husband Kotkedei kwam een dag vroeger naar huis... die nacht werd het heel laat, met limoncello, een kampvuurtje, een dekentje en wij twee...

donderdag 14 juli 2016

Mannekensspullen

Het begon allemaal met de achtergelaten laptop. Ik was met vriendinnen op stap en er werd die avond wat geschoven met tafels en stoelen. Hierdoor was ik mijn tas uit het oog verloren. Vele uren later, om 04u00 's nachts ongeveer, viel mijn euro...mijne laptop stond er nog.. Na uren geduldig te wachten tot het café terug open was kreeg ik het verlossende telefoontje dat het ding daar mooi stond te wachten om te worden afgehaald.
Ik besloot er een fietstochtje van te maken. Het was mooi weer, de zoon achterop de fiets en weg waren wij. Als bij toeval fietste ik in de buurt van de Stoffenkamer. Ik kon de verleiding niet weerstaan en kwam buiten met een paar leuke stofjes en boordevol plannen. Ik bracht er al twee tot een goed einde. Een leuk geboortecadeautje voor twee prachtige tweelingzusjes:

stof: Stoffenkamer - patroon: ottobre
En een warme sweater voor de jongste Kotkedei. Veel te warm voor de tijd van het jaar, maar ik vond het stofje zo leuk en zalig zacht..
stof- Stoffenkamer - patroon: ottobre

En deze leukerd is ondertussen dé favoriet:


woensdag 29 juni 2016

Pray for #Istanbul


Zoals steeds schonk ik mezelf deze ochtend een heerlijke kop koffie in. Voor mij persoonlijk steevast een moment waar ik gelukkig van wordt. Dan heb ik even een momentje om rond me te kijken en genieten van alles rondom me. Ik overloop dan ook de dag die voor me staat en maak mijn planning. Het is de moment waarop ik start met het plukken van de dag.
Maar toch nog vlug eerst even het weerbericht checken, en ineens ook het nieuws van deze ochtend...

Enkele seconden later moesten al die leuke gedachten en gevoelens plaats maken voor verdriet, voor onbegrip, voor angst. Het haalt je onderuit, het zorgt ervoor dat je je nietig voelt, het gevoel van onmacht, maar vooral, het maakt je ongelukkig.

Mijn gedachten zijn bij al de slachtoffers en hun familie. Het is weer maar eens een zwarte dag.








maandag 27 juni 2016

10 grote kleuters...die kwamen naar een feestje

Hij is nog lang niet jarig, die mini Kotkedei.. Maar zijn verjaardag valt midden de zomer en laat dat nu net de moment zijn dat al die klasgenootjes op reis zijn, op kamp zijn, enz.. Weinig volk gevonden dus voor die vorige edities. But not this time... nope, dit keer een feestje nét voor de vakantie, daar zou wel volk op afkomen! De uitnodigingen zagen jullie al eerder passeren.

Meneer Kotkedei en ik hadden het plan om een heus kruistocht (zoektocht) te organiseren bij ons in de buurt. Maar drukke laatste schoolweken, examens, enz..zorgden ervoor dat we drie dagen voor het feest nog nergens stonden. Behalve dan de zwaarden, die had ik al kunnen ineen flansen.
Ik voelde een lichte stress opkomen, maar toen kregen we een gouden tip. De dag van ons feestje organiseerde de Gezinsbond samen met het Cultuurplatform Wondelgem een heus Kartonnen Riddersfestival..op 500 meter van onze deur. Can you imagine?
Wij daar naartoe (kleine logistieke organisatie is een must..10 kleuters vervoeren en niet onmiddellijk in het bezit zijn van een autobus...het is even plannen en organiseren...gelukkig zijn de grootouders er nog)
Maar dat het de moeite waard was, das een feit. Ik maakte snel wat ridderpakjes voor die kleine mannen en weg waren we.

De vrijwilligers daar waren fantastisch. De kinderen werden leuk ontvangen, begeleid en geholpen. Ze verfden de kartonnen dozen die dienden als bouwstenen voor de burcht (waarbij mijn ridderpakjes enorm goed van pas kwamen, maar dan als verfschort) ze kregen een heuse helm, werden geridderd en vochten tegen draken.. Dat wij als ouders overbodig waren, dat namen we er graag bij :-)


Het enige jammere was dat we niet het hele programma konden afwerken...er stond nog een stapel pannenkoeken te wachten thuis, en die werden gesmaakt.

Als afsluiter kreeg iedereen nog een snoepzakje mee
En nu, nu beetje rust me dunkt :-)