woensdag 25 april 2012

De oplossing voor al uw poetshulpproblemen


Twee jaar geleden kreeg ik voor mijn Moederdag een fantastisch cadeau. Ik kreeg dienstencheques om zo een poetsdienst te kunnen inschakelen, 4u per week. Aanvankelijk verliep alles vlot. We hadden een ervaren madam die echt van aanpakken wist. Enige nadeel was dat ze na enkele weken wel heel veel noten op haar zang kreeg. Zo moest alles eigenlijk al volledig ‘clean’ zijn voor zij ook maar in actie schoot. Wekelijks lag er een briefje klaar met daar op enkele voorstellen of bedenkingen. Op termijn kwam het er bijna op neer dat ik eerst zelf moest kuisen ;-) Maar toch kon ik het niet over mijn hart krijgen om er tegenin te gaan. Poetsvrouw zijn verdient respect. Iemand anders zijn rommel en vuil opkuisen, doe het maar eens hé!!!

Na anderhalf jaar kregen we een andere poetsvrouw. De vorige was enkele maanden out en ze hadden voor vervanging gezorgd. Gezien ik van een proper huis houd vroeg ik haar om enkele uren meer te werken. Zo kon ze de wekelijkse toer doen en elke kamer beurtelings eens grondig aanpakken. Nu, jammer genoeg is haar idee over grondig helemaal anders dan het mijne…maar soit! Wij zijn nog steeds in blijde verwachting van een vervangster die het huis zo proper kan maken alsof het voor haarzelf was…hoe utopisch dat ook mag zijn…

Maar, er is zicht aan het einde van de tunnel. Mijn man is kastenmaker (keukens, dressings, badkamers, enz…) Gisteren bracht hij een boek mee van de bib met als titel: Opgeruimd!. De cover liet ons vermoeden dat het ging over kastindeling enz. Bij nader inzien bleek dat we de titel heel letterlijk dienden te nemen…. Bij het doorbladeren viel mijn oog op dit fameuze kader:

Zeg nu zelf, wie heeft een poetshulp nodig als je twee kadees van 7 en 8 jaar in huis rondlopen hebt!

maandag 23 april 2012

Aangeboren subtiliteit...

Mijn oudste zoon is 8jaar, eigenlijk flink op weg naar de 9. Zoals elke mama ben ik uitermate fier op hem. Het co-ouderschap betekent dat ik hem maar één week op de twee bij me heb en ik probeer er dan ook volop van te genieten. Elke ochtend zitten we samen een dik half uur samen in de wagen en dan bespreken we vanalles en nog wat. Alléé, als er tenminste geen stripverhaal in zijn buurt ligt, want dan mag ik het vergeten!
Dit is nu al jaren een gewoonte en op al die tijd heb ik al ontelbare keren in een deuk gelegen met zijn uitspraken. Toen hij een jaar of vier was begon hij ineens over een tunnel die hij niet kende..En ik steeds maar opnieuw vragen over welke tunnel hij het had...na 10 minuten 'discussiëren zei hij ineens doodserieus, alléé mama, we KENNENDIETUNNELTOCHNIE? En toen had ik hem.

Mijn zoon is echt een lieve jongen. Pas op, het is en blijft een ventje. Maar naast het stoere en soms wel macho kindergedrag is hij zeer zorgzaam en hij zal toch willen vermijden iemand te kwetsen.
Laatst had ik wat extra tijd 's morgens en besloot ik verloren brood te maken voor de klein mannen. Op zich stelt dat niet veel voor, maar het is uitzonderlijk dat we tijdens de week tijd hebben voor een uitgebreid ontbijt en hij apprecieerde het enorm. Alleen, ik zag onmiddellijk dat hij er niet verzot op was. Toen zei hij: "mama, het is heel lief van je, maar je moet dit niet meer doen jong. Je hebt al zo weinig tijd en we zijn al blij met onze lekkere boterham 's morgens"... Super toch hoe hij me wou 'sparen'

En blijkbaar ligt dit echt in zijn aard. Enkele weken geleden had ik met veel gedoe een effen t-shirt van hem gepimped met flockfolie die ik hier kocht. Ik had er een cool doodshoofd op geflocked. Ter info, bij de eerste poging stond het doodshoofd op mijn witte doek, ipv op de t-shirt. Lees dus heel goed de gebruiksaanwijzing en denk niet dat je alles zo goed weet...
Soit, ik was overtuigd dat ik hem daar een groot plezier had mee gedaan.
Na enkele weken vroeg ik hem of hij het t-shirt wou aandoen. Hij was niet enthousiast en toen ik vroeg of hij het niet cool vond antwoordde hij: "tuurlijk wel, maar ik vind het zo een mooi t-shirt dat ik bang ben om het te dragen, het zou kunnen verslijten"...

En gij nu!



woensdag 18 april 2012

Vintage, You Gotta Love It!

Wat zijn nu de dingen waarvan een vrouw happy wordt? Ok, ik geef toe er zijn er veel, ik word ook van veel dingen blij. Maar, zoals veel vrouwen kan ik echt content zijn met een nieuw kleedje of het perfecte paar schoenen. Voor al degenen die me nu al saai en cliché vinden…tja. Ik weet ook wel dat er nog andere dingen in het leven zijn maar een mens moet nu eenmaal meer beginnen genieten van de simpele dingen vind ik!

Ik ben zo iemand die echt draag wat ze leuk vindt. Is het de trend van het moment, tof, zo niet, temp pis. Mijn kledingkeuze ’s morgens hangt echt van veel dingen af.  Mijn humeur, mijn vervoersmiddel naar het werk, de tijd die ik heb om me klaar te maken (geloof me, met drie kinderen is da soms azo wa krap…), al dan niet onthaarde benen (komaan, je hebt toch zelf ook van die momenten zeker?)
Op 36 jarige leeftijd weet ik ondertussen waar ik mee sta en wat ik echt gewoon in de rekken moet laten hangen. Dat helpt al om een eerste selectie te maken als je op zoek bent naar iets. Ik stel vast dat ik vooral vaak rondkijk op straat, in magazines, op het net, en soms zelfs in films, naar wat mensen dragen. Met een full-time job en full-time gezin is er niet zoveel tijd om te shoppen dus gebruik ik mijn middagpauze vaak om te bestellen op het net. En geloof me mensen, met een beetje geduld, met een beetje vertrouwen en een beetje zelfkennis is het internet echt een walhalla.
Ik vind het gewoon zalig om te zoeken, te bestellen en dan ongeduldig kan wachten op mijn pakjes…
Momenteel werk ik aan een kleedje, en ben dus op zoek gegaan naar een bijpassend paar vintagelaarzen, haja, dankzij dit fantastisch lenteweer blijven de sandalen nog even in de kast.
Ik ben dan ook fier te kunnen melden dat ik een nieuwe, wat zeg ik, twee nieuwe aanwinsten hier heb gevonden





Ok, toegegeven, ze lijken goed op elkaar, maar ik kon niet kiezen en ik vind de bovenste wat eleganter, hé hé hé?

Om mijn schuldgevoel wat te temperen kocht ik ook hier een paar nieuwe regenlaarsjes voor de kleinste van mijn bendeke




dinsdag 17 april 2012

Welkom op Kotkedei!



Een impulsieve ingeving, dat is het! Ja een betere uitleg waarom ik deze blog ben gestart heb ik niet. Ik weet ook nog niet waarover ik het allemaal ga hebben. Ik ben ook nog totaal clueless over wat je allemaal kunt doen op een blog, hoe je zaken kunt toevoegen, foto’s kunt uploaden, links kunt invoegen enz…maar foert, we leren het wel ‘allong the way’.
Korte beschrijving van mezelf, ik ben ‘female’, 36 jaar (toch voor de moment), heb 2,3 kinderen (geloof me, definitief), een man (hopelijk toch definitief!!), huis, tuin, boom(pje), een fulltime job (voor de laatste 4, who knows?) en een hobby: naaien. Die hobby, die is er pas de laatste maanden bijgekomen. Toevallig ontdekt omdat ik uit gierigheid mijn eigen gordijnen heb gemaakt. Ja zeg, tussen 1200 euro in de winkel en 400 euro om het zelf te doen…das al een citytripke hoor!)

Soit, om een lang verhaal kort te maken, ik amuseerde me te pletter op mijn mama haar Singer. Gelukkig was het vooral rechtdoor stikken!?. Kort daarna heb ik me ingeschreven voor een basiscursus naaien en sinds enkele maanden ga ik consequent elke week naar de les (met dank aan de hubby om de zorg voor de kinderen dan op hem te nemen)

De opleiding op zich is grondig, maar gaat ooo zoo traag, mede omdat we met een grote groep zijn. Jammer genoeg is geduld niet sterkste punt (wat soms niet goed samengaat met naaien uiteraard). Om de boel wat sneller te laten voortgaan ga ik vaak zelfstandig aan de slag. Dankzij sommige fantastische blogs (adressen volgen ‘allong the way’), super tutorials (idem) en vooral mijn décovit (sorry die deel ik niet) tover ik soms wel iets uit mijn machientje.

Ik moet zeggen, ik vind het fantastisch.  Ik heb ondertussen een eigen naaimachine én kreeg voor mijn verjaardag, een auto van haar vader, euhm, ik bedoel een overlock (thanks to the hubby)!
Toegegeven, ik had graag wat meer tijd om dingen te maken, maar das jammer genoeg niet het geval. Af en toe zal ik hier dus onder andere mijn creaties opzetten.

Zo de eerste post is een feit… Welkom op mijn Blog!