donderdag 18 april 2013

run, sun, shower #favoritelunchbreak


Al 20 keer had ik mezelf voorgenomen om ietske te veranderen aan mijn levensstijl. Niet dat het zo erg was hoor, maar sporten stond op een laag pitje, gezond eten deed ik enkel als ik er eens aan dacht, en na een stressvolle werkdag smaakte zo een zalig glaasje wijn toch zoooo goed.
Resultaat was dat ik weinig energie had, ’s avonds liefst gewoon neerplofte in de zetel, de lift me weer dagelijks naar mijn verdieping bracht ipv de trap én dat mijn favoriete jeans toch wel héél krap begon te zitten.  
In mijn hoofd was het simpel: morgen ga ik met de fiets werken, morgen doe ik mijn schoenen aan en begin weer met lopen; morgen vraag ik the hubbie om de magere recepten prioriteit te geven, morgen neem ik braaf mijn boterhammekes mee naar het werk ipv een dagschotel te gaan eten.
Er was maar één probleem.. full time werken, de kinderen, het huishouden, het is zoals voor iedereen soms een echte rush… Als alle To DO’s achter de rug waren was ik niet echt gemotiveerd om nog de sneakers aan te trekken..
En dan had ik een epifanie.. ik ruil gewoon mijn lunchpauze drie keer per week in voor een tochtje van 5 km, af en toe een zonnebankje en afsluitend een goeie douche. Het feit dat ik geleidende uren heb en in het centrum van een fantastische stad werk helpt daar natuurlijk bij. Na 2 maanden kan ik met mijn hart op mijn hand zeggen dat ik er zo van geniet. Even het kantoor te kunnen verlaten, kopke leegmaken, en achteraf nagenieten van mijn inspanningen.
Nu nog da glazeke wijn kunnen laten na het werk…maar een mens mag niet direct overdrijven newaar.

maandag 15 april 2013

De dag dat ze je overtreffen...


Ze zit er weer op, de vakantie. De skireis was gewoonweg FANTASTISCH. Véél sneeuw, veel zon, veel eten&drinken én weinig volk. De kinderen stonden voor het eerst op een echte berg, 2800 meter hoog (ja een indoorpiste is eigenlijk een opgewaardeerde weide, geef toe).
Ik startte mijn week met: Lievekes, ik ski twee paaltjes verder en jullie komen naar me toe. Ik eindigde mijn week met: Lievekes, wachten op mama!!! In mijn zicht blijven!!! Niet in één ruk de piste af skiën!!!

Ze bezig zien, zonder vrees, zonder frustraties, steeds weer opnieuw proberen, steeds weer de moed hebben om toch maar weer verder te gaan, dat op zich was al prachtig. Fier ben ik op ze, héél fier.

Het probleem nu is dat ik niet meer meekan met hen. Ik ben een blauwe piste madam, rood doet me bibberen, zwart bibberen, beven én panikeren.  De enige optie die ik nu heb is mijn ski ‘skills’ bij te schaven of ik blijf moederziel alleen achter, op een blauw piste, tussen de débutants… tja.

vrijdag 5 april 2013

Op de latten

Schuldgevoel. De kleinste man blijft een hele week bij oma, alias amé (wat kort is voor maraine). Ik moet straks nog afscheid nemen van hem. Overstelpt met speelgoed én Studio 100 films laat ik hem achter, met pijn in het hart, met het idee van 'Waarmee Ben Ik Bezig', maar daar tegenover staat de extra quality time met de oudste twee. Zij kunnen nu optimaal gebruik maken van onze aandacht, onze plicht om hen meer te leren dan een verplicht 'ploeg-ski-heil nummerke'. Ik kijk er langs de ene kant naar uit, langs de andere kant tegenop. Mama zijn, het is echt niet gemakkelijk.

donderdag 4 april 2013

Le beaujolais nouveau est arrivé

Ok, das er misschien awa over, maar toch, als ge er twee maand hebt moeten op wachten...
De labelkes...besteld bij WorldwideLabel op 23/01, op 4/2 betaald en op 06/04 ontvangen.
De 'Lunar New Year Holiday Break, ofte Chinees niefjoar, was een beetje de reden waarom het zo lang duurde, alle begrip, tss Kerst en Nieuw moeten ze mij ook met rust laten. En Hong Kong ligt nu ook nie direct bij de deur newaar.
Desalniettemin (ik vind dit zo een geestig woord hé) ben ik er héél blij mee. Zeker omdat ik, omwille van mijn geduld, 50 extra labels & 50 maatlabels en plus kreeg...oe wijs is da nie.


Ik moet toegeven ze zijn prachtig. Nu snel aan de slag, zodat ik die 650 kleinoodjes een reden van bestaan kan geven.