maandag 15 april 2013

De dag dat ze je overtreffen...


Ze zit er weer op, de vakantie. De skireis was gewoonweg FANTASTISCH. Véél sneeuw, veel zon, veel eten&drinken én weinig volk. De kinderen stonden voor het eerst op een echte berg, 2800 meter hoog (ja een indoorpiste is eigenlijk een opgewaardeerde weide, geef toe).
Ik startte mijn week met: Lievekes, ik ski twee paaltjes verder en jullie komen naar me toe. Ik eindigde mijn week met: Lievekes, wachten op mama!!! In mijn zicht blijven!!! Niet in één ruk de piste af skiën!!!

Ze bezig zien, zonder vrees, zonder frustraties, steeds weer opnieuw proberen, steeds weer de moed hebben om toch maar weer verder te gaan, dat op zich was al prachtig. Fier ben ik op ze, héél fier.

Het probleem nu is dat ik niet meer meekan met hen. Ik ben een blauwe piste madam, rood doet me bibberen, zwart bibberen, beven én panikeren.  De enige optie die ik nu heb is mijn ski ‘skills’ bij te schaven of ik blijf moederziel alleen achter, op een blauw piste, tussen de débutants… tja.

2 opmerkingen:

  1. Lol, hier juist hetzelfde!! Maar zalig toch hé, hoe enthousiast zij die bergen afgaan! Ik hield mijn hart al vast op die rode pistes, en moest me reppen om hen bij te houden!
    gr
    an
    jace-did-it.blogspot.be

    BeantwoordenVerwijderen