donderdag 31 juli 2014

Perelere

Iedereen herkent het, de zoveelste keer dat je met je blote voeten rondloopt (wat ik meestal doe) en net op dat verloren speldje stapt. Een venijnige prik die je doet vloeken en jezelf doet voornemen dat je nu echt eens een deftig speldenkussen moet maken. En toch komt er steeds iets tussen waardoor je voetjes ondertussen verder worden doorzeefd door die kleine venijnige dingetjes. 

En dan is er je mama, die zelf heel creatief is (later meer hierover) en op een dag een supermooi speldenkussentje voor jou ineen flanst. Gewoon uit het niets, alsof ze het aanvoelt dat ik dat nu echt nodig had zie.

Dat ik haar graag zie, dat weet ze, dat ik (en vooral mijn voetjes) haar dankbaar zijn, dat weet ze nu..



5 opmerkingen:

  1. oh ja supergaaf speldenkussentje, mooi kadoo kreeg je! (en handig :-))

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig cadeautje flanste je mama in elkaar!
    Geen excuus meer voor speldjes in de blote voeten nu haha, ik heb dat ook regelmatig voor, oeps...

    BeantwoordenVerwijderen