woensdag 29 juni 2016

Pray for #Istanbul


Zoals steeds schonk ik mezelf deze ochtend een heerlijke kop koffie in. Voor mij persoonlijk steevast een moment waar ik gelukkig van wordt. Dan heb ik even een momentje om rond me te kijken en genieten van alles rondom me. Ik overloop dan ook de dag die voor me staat en maak mijn planning. Het is de moment waarop ik start met het plukken van de dag.
Maar toch nog vlug eerst even het weerbericht checken, en ineens ook het nieuws van deze ochtend...

Enkele seconden later moesten al die leuke gedachten en gevoelens plaats maken voor verdriet, voor onbegrip, voor angst. Het haalt je onderuit, het zorgt ervoor dat je je nietig voelt, het gevoel van onmacht, maar vooral, het maakt je ongelukkig.

Mijn gedachten zijn bij al de slachtoffers en hun familie. Het is weer maar eens een zwarte dag.








maandag 27 juni 2016

10 grote kleuters...die kwamen naar een feestje

Hij is nog lang niet jarig, die mini Kotkedei.. Maar zijn verjaardag valt midden de zomer en laat dat nu net de moment zijn dat al die klasgenootjes op reis zijn, op kamp zijn, enz.. Weinig volk gevonden dus voor die vorige edities. But not this time... nope, dit keer een feestje nét voor de vakantie, daar zou wel volk op afkomen! De uitnodigingen zagen jullie al eerder passeren.

Meneer Kotkedei en ik hadden het plan om een heus kruistocht (zoektocht) te organiseren bij ons in de buurt. Maar drukke laatste schoolweken, examens, enz..zorgden ervoor dat we drie dagen voor het feest nog nergens stonden. Behalve dan de zwaarden, die had ik al kunnen ineen flansen.
Ik voelde een lichte stress opkomen, maar toen kregen we een gouden tip. De dag van ons feestje organiseerde de Gezinsbond samen met het Cultuurplatform Wondelgem een heus Kartonnen Riddersfestival..op 500 meter van onze deur. Can you imagine?
Wij daar naartoe (kleine logistieke organisatie is een must..10 kleuters vervoeren en niet onmiddellijk in het bezit zijn van een autobus...het is even plannen en organiseren...gelukkig zijn de grootouders er nog)
Maar dat het de moeite waard was, das een feit. Ik maakte snel wat ridderpakjes voor die kleine mannen en weg waren we.

De vrijwilligers daar waren fantastisch. De kinderen werden leuk ontvangen, begeleid en geholpen. Ze verfden de kartonnen dozen die dienden als bouwstenen voor de burcht (waarbij mijn ridderpakjes enorm goed van pas kwamen, maar dan als verfschort) ze kregen een heuse helm, werden geridderd en vochten tegen draken.. Dat wij als ouders overbodig waren, dat namen we er graag bij :-)


Het enige jammere was dat we niet het hele programma konden afwerken...er stond nog een stapel pannenkoeken te wachten thuis, en die werden gesmaakt.

Als afsluiter kreeg iedereen nog een snoepzakje mee
En nu, nu beetje rust me dunkt :-)

maandag 20 juni 2016

How about een overhemd voor de man

Sinds onze verhuis beschik ik over mijn eigen plekje in huis om te knutselen, te naaien, me af te zonderen, dingen weg te stoppen. Dat laatste klinkt misschien wat raar, maar soms is dat wel nodig met al dat mannengeweld in huis.
In de naaikamer staan mijn meeste lieveingsspulletjes: mijn naaimachine, mijn overlock, mijn stofjes, wat kleine minimalistische nepplantjes (nope, geen groene vingers hier), een heerlijk geurtje uit rituals (pure rose, mijn favoriet), mijn kleinste man zijn tekeningetjes, mijn mok koffie, of mijn glas wijn (what can I say, das voor mijn zelfvertrouwen...), mijn strijkplank (of wat had je gedacht), mijn moederdagcadeautjes, mijn laptop met zalige vrouwenfilms,... ja het is echt wel mijn kamertje.

90% van de tijd blijven ze er weg, dat mannengeweld. Dat ik dus met een gerust gemoed 'in den duik' kan naaien en prutsen zonder dat iemand weet waar ik mee bezig ben, das de max... Nu ja, mijn man is een echte man, hij mag er nog volle bak tegen aanlopen...als het niet dat is wat hij zoekt zal hij het ook niet gezien hebben...dus das ook wel goed meegenomen.

Met Vaderdag in het vooruitzicht probeerde ik zoveel mogelijk te naaien als manlief weg was.. wat soms wat tegenviel want zijn routines en plannen zijn maar zelden zo gewijzigd geweest dan de laatste weken...maar het is met toch gelukt een overhemd te maken voor hem.

Dat ik hem graag zie, meneer Kotkedei, das een feit.

donderdag 16 juni 2016

Uitnodigingedingetjes

Onze kleinste Kotkedei verjaart pas eind juli, maar vindt dan maar eens je vriendjes thuis om een feestje te bouwen. Dus besloten we het deze keer net voor de vakantie te doen. 

Alles begint met een leuke uitnodiging. Ik pintereste een beetje en rommelde wat in mijn knutseldoos et voila..monsterdingetjes.


De dag zelf moeten we nog invullen.. geen binnenspeeltuin of bowlingpaleis,...maar een heuse zoektocht in het park om de hoek, met opdrachten en raadsels...ach wat doen we onszelf toch aan...nog veel werk aan de winkel, das een feit...

..maar deze kunnen alvast de deur uit.